Obsługa błędu 404 i miękki 404

Co serwer odpowiada na nieistniejący adres. Musi to być 404: brakująca strona z odpowiedzią 200 trafia do indeksu jako prawdziwa.

• Pomoc

Gdy ktoś prosi o stronę, która nie istnieje, serwer musi to zakomunikować kodem 404 (lub 410 — „usunięto na stałe”). Sama strona błędu może wyglądać dowolnie — przyjazny tekst, wyszukiwarka, link do strony głównej — ale kod odpowiedzi musi być błędem. Gdy brakująca strona odpowiada 200, mamy „miękki 404”: wyszukiwarki traktują ją jak prawdziwą, indeksują puste kopie strony błędu i marnują budżet indeksowania na adresy, które nie powinny istnieć. Monitoring przestaje też wyłapywać uszkodzone linki, bo każdy URL „działa”.

Jak sprawdza to SiteScan

Skaner prosi o losową ścieżkę, której na pewno nie ma w witrynie, i odczytuje kod końcowej odpowiedzi:

• zielony: 404 lub 410;
• żółty „Miękki 404”: kod 2xx, także po przekierowaniu na stronę główną odpowiadającą 200;
• żółty z kodem odpowiedzi: cokolwiek innego, np. 500 lub 403 — roboty uznają, że serwer jest zepsuty albo blokuje dostęp, a nie że strony brak.

Jak to naprawić

Niech domyślna trasa zwraca prawdziwy 404: w nginx error_page 404 /404.html;, w aplikacji jednostronicowej serwer lub framework powinien ustawiać kod dla nieznanych tras, zamiast zawsze serwować index.html z 200. Nie przekierowuj nieistniejących adresów na stronę główną. Szczegóły i przypadki brzegowe w artykule o miękkich błędach 404.